Haop Duit Laeve

Emoties

Eén week, zoveel emoties. Op donderdag krijg ik te horen dat de scan weer helemaal goed is. Maar de pijn blijft, wordt alleen maar erger. De maandag erna krijg ik bericht dat de tumormarker gestegen is en dat er wellicht iets gaande is in het buikvlies. Pet-scan wordt gepland, ik ben erg verdrietig en bang. Ook in mijn directe omgeving is veel onrust. Later hoorde ik dat het ook op mijn werk leefde.

Dinsdag werd ik erg ziek, kon mijn bed niet uit, temperatuur liep op. Woensdag kwam de huisarts waar ik ongelooflijk dankbaar voor ben. De steun die ik van de beide huisartsen krijg is onbeschrijfelijk.

De assistente kwam toch maar even bloed prikken en na een uurtje kreeg ik een telefoontje dat de ontstekingswaardes veel te hoog waren. Op naar de eerste hulp waar het ontzettend druk was, nog drukker dan normaal.

Eenmaal aan de beurt, moesten ze uit gaan zoeken waar de ontsteking vandaan kwam en moest de port-o-cath aangeprikt worden. Dit mag alleen door een oncologie verpleegkundige gedaan worden en al gauw kwam een bekende verpleegkundige. Toen ik twee jaar geleden een opname had, heb ik maar haar een gesprek gehad. Zij wilde verder met de specialisatie tot oncologie verpleegkundige en had een casus nodig. Dit was een fantastisch mooi gesprek, dan ontstaat er op de een of andere manier toch een band. En uiteindelijk is zij mij ook komen halen om me naar de afdeling te brengen.

De volgende dag een CT-scan. De zaalarts had al gezegd dat ze denken dat ik een galblaas ontsteking heb. Op dat moment waren twee vriendinnen bij me, een kwam m’n sloffen brengen en de andere even haar boterham opeten in de pauze. Zo waardevol als er iemand bij is, als je met de arts spreekt.

’s Middags vol spanning, samen met mijn ouders en mijn broer, wachten op de uitslag van de scan. De zaalarts kwam met het goede nieuws, een galblaasontsteking en verder geen rare dingen te zien op de scan. Hij had nog nooit iemand zo blij gezien met deze uitslag. Nog een paar dagen ziekenhuis totdat de koorts weg is en de ontstekingswaardes gezakt zijn. Maandag weer thuis gekomen.

Heel veel emoties, angst, verdriet, blijdschap en in die dagen ook dankbaarheid en boosheid. Dankbaar voor de medewerkers van het ziekenhuis, de verpleging, de artsen. Mijn behandelend oncoloog die samen met mij blij is, de chirurg waar mijn moeder, mijn vriendin en ik al jaren onder controle staan of hebben gestaan, die even binnen loopt voor een praatje. Maar ook boosheid voor het enorm zware werk dat de verpleegsters moeten verrichten, dan vaak ondergewaardeerd wordt. Een vriendin van mij zei terecht, dit is geen normale baan, dit is een roeping.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *